Η υπόθεση της Ζιζέλ Πελικό, που αποκαλύφθηκε μέσα από τη δικαστική διαδικασία εις βάρος του πρώην συζύγου της, συγκλόνισε τη Γαλλία και προκάλεσε διεθνές σοκ, φέρνοντας στο φως μια πολυετή, συστηματική κακοποίηση που εκτυλισσόταν πίσω από την εικόνα ενός «κανονικού» οικογενειακού βίου.
Αποκαλύπτοντας ότι ο επί δεκαετίες σύντροφός της τη νάρκωνε συστηματικά ώστε να την κακοποιούν σεξουαλικά δεκάδες άνδρες, περιγράφει μια ρωγμή που διέλυσε ό,τι θεωρούσε βέβαιο στη ζωή της.
Η Ζιζέλ Πελικό
Associated Press
Επιλέγοντας να παραιτηθεί από το δικαίωμα ανωνυμίας μετέτρεψε το προσωπικό της τραύμα σε δημόσια μαρτυρία, προβάλλοντας ως στάση όχι τον εκδικητικό λόγο, αλλά την αξιοπρέπεια και την επιμονή στην αλήθεια.
Διαδηλωτές στο Παρίσι κρατούν πανό με το σύνθημα «Soutien à Gisèle Pelicot» («Στήριξη στη Ζιζέλ Πελικό»), εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους μετά τη δίκη που συγκλόνισε τη Γαλλία
Η Πελικό, σε συνέντευξή της στη Guardian, μιλά για τη δεκαετή κακοποίηση που υπέστη, για τη «χημική υποταγή» – όπως αποκαλείται στη Γαλλία η νάρκωση θυμάτων πριν από σεξουαλική επίθεση – αλλά και για τους λόγους που την οδήγησαν να επιμείνει η δίκη να διεξαχθεί δημόσια.
«Τον αγαπούσαν όλοι. Τα παιδιά του, οι φίλοι του, η οικογένειά του. Δεν υπήρχε τίποτα που να χαλάει την τέλεια εικόνα. Αυτό είναι που είναι τόσο τρομακτικό», δηλώνει, αναφερόμενη στον πρώην σύζυγό της, Ντομινίκ Πελικό.
Δέκα χρόνια νάρκωσης και βιασμών
Για σχεδόν μία δεκαετία, όπως αποκαλύφθηκε στο δικαστήριο, ο Ντομινίκ Πελικό της χορηγούσε κρυφά υπνωτικά και αγχολυτικά φάρμακα, αναμειγνύοντάς τα στο φαγητό και τα ποτά της. Στη συνέχεια, μέσω διαδικτυακού φόρουμ, καλούσε δεκάδες άνδρες στο σπίτι τους στη Μαζάν της Προβηγκίας για να τη βιάσουν ενώ βρισκόταν σε πλήρη καταστολή.
O Nτομινίκ Πελικό
Η ίδια, για χρόνια, πίστευε ότι αντιμετώπιζε σοβαρό νευρολογικό πρόβλημα ή ακόμη και πρώιμη άνοια. «Δεν ήξερα καν ότι κάτι τέτοιο μπορεί να υπάρχει», λέει. «Ήταν σαν γενική αναισθησία. Και όλα αυτά με φάρμακα που μπορεί να έχει κανείς στο ντουλάπι του σπιτιού του». Ξυπνούσε κάθε πρωί φορώντας τις πιτζάμες της, χωρίς καμία ένδειξη για όσα είχαν συμβεί. «Όλα ήταν υπολογισμένα», τονίζει.
Η δημόσια δίκη και η «άρνηση της κοινωνίας»
Η δίκη στην Αβινιόν το 2024 διεξήχθη δημόσια κατόπιν επιμονής της ίδιας, παρότι στη Γαλλία οι δίκες για βιασμό συχνά πραγματοποιούνται κεκλεισμένων των θυρών. Όλοι οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι για βιασμό, απόπειρα βιασμού ή σεξουαλική επίθεση, ενώ ο Ντομινίκ Πελικό καταδικάστηκε σε 20 χρόνια κάθειρξης.
«Ήταν η δίκη της δειλίας και της άρνησης», σημειώνει. «Η κοινωνία μας καλλιεργεί την άρνηση. Κλείνουμε τα μάτια και έτσι δίνουμε δύναμη σε αυτούς τους άνδρες».
Ιδιαίτερα επώδυνη, όπως λέει, ήταν η στιγμή που αναγκάστηκε να παρακολουθήσει τα βίντεο που είχε καταγράψει ο σύζυγός της. «Αυτή η γυναίκα στο κρεβάτι δεν ήμουν εγώ. Χρειάστηκε να αποστασιοποιηθώ για να αντέξω».
Οι επιστολές και το κύμα αλληλεγγύης
Κατά τη διάρκεια της δίκης, εκατοντάδες γράμματα από γυναίκες σε όλο τον κόσμο έφτασαν στο δικαστήριο της Αβινιόν. Η ίδια τα φυλά σε ένα κουτί στο σπίτι της στην Ιλ ντε Ρε.
«Τα ανοίγαμε κάθε βράδυ με σεβασμό. Υπήρχε τόσος πόνος μέσα σε αυτά», λέει. «Η ντροπή πρέπει να αλλάξει πλευρά».
Ο αντίκτυπος στην οικογένεια
Η υπόθεση είχε βαθύ αντίκτυπο και στα παιδιά της. Η κόρη της, Καρολίν, έχει καταθέσει μήνυση εις βάρος του πατέρα της, κατηγορώντας τον ότι την είχε επίσης ναρκώσει και κακοποιήσει – κάτι που εκείνος αρνείται.
Η οικογένεια Πελικό
«Χρειάζομαι απαντήσεις», λέει η Ζιζέλ Πελικό, αναφέροντας ότι σκοπεύει να τον επισκεφθεί στη φυλακή. «Γιατί μας πρόδωσες έτσι; Γιατί μας έκανες τόσο κακό; Δεν έχω απαντήσεις».
«Μπορείς να έχεις πολλές ζωές σε μία»
Σήμερα, στα 73 της, παρουσιάζει τα απομνημονεύματά της με τίτλο «Ένας ύμνος στη ζωή» και ξεκινά διεθνή περιοδεία. Στη ζωή της έχει μπει ένας νέος σύντροφος, γεγονός που – όπως λέει – δεν περίμενε ποτέ. «Μπορείς να αγαπήσεις ξανά. Μπορείς να έχεις πολλές ζωές σε μία», σημειώνει.
Η Ζιζέλ Πελικό με τον νέο της σύντροφο, Ζαν Λουπ
Παρά τις αλλαγές στη νομοθεσία που δρομολογήθηκαν μετά τη δίκη, επιμένει ότι το κρίσιμο ζήτημα είναι βαθύτερο: «Δεν αρκεί να αλλάζουμε τους νόμους. Πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπίες. Χρειάζεται εκπαίδευση, σεβασμός και καλοσύνη».
«Έχω πάρει τη δόση μου από τη θλίψη», καταλήγει. «Τώρα θέλω να επιτρέψω στον εαυτό μου να είναι ευτυχισμένος για τα χρόνια που μου απομένουν».
