Η λαϊκή ερμηνεύτρια Άντζελα Δημητρίου αποκάλυψε πως, αν και το τραγούδι «Ποια θυσία» ερμηνεύεται από πολλούς ως μια ερωτική ιστορία, είναι στην πραγματικότητα μια βαθιά προσωπική της εξομολόγηση για ένα τραύμα που έπρεπε να επουλώσει μέσα στα χρόνια.
Στο τραγούδι η Δημητρίου αναφέρεται στην αληθινή, επώδυνη, ιστορία, όταν αναγκάστηκε να δώσει το παιδί της όταν ήταν μόλις 8 ημερών σε μια θεία της για να το μεγαλώσει.
Στη νέα της συνέντευξη η Άντζελα Δημητρίου τόνισε ότιόταν γέννησε τον γιο της, «της τον πήραν»με την ίδια να παλεύει με τα ερωτηματικά για τον απόγονο της. Μέσα σε αυτή τη συναισθηματική φόρτιση, «ξημερώματα», γράφτηκε το «Ποια θυσία».
Το κομμάτι κυκλοφόρησε το 1985. Είναι σύνθεση του Χάρη Καλούδη σε στίχους του Μάνου Κουφιανάκη και συμπεριλαμβανόταν στο ομότιτλο δίσκο της Άντζελας Δημητρίου.
Το κομμάτι θεωρείται η πρώτη μεγάλη, και διαχρονική όπως επιβεβαιώνεται μέσα στο χρόνο, επιτυχία της τραγουδίστριας, που είχε όμως πέντε χρόνια νωρίτερα παρουσιάσει το πρώτο προσωπικό της άλμπουμ.
Μιλώντας για την ιστορία του κομματιού, η Άντζελα Δημητρίου είπε:
«Όλοι, και η νεολαία πιο πολύ, πιστεύουν ότι είναι ένα τραγούδι για αγάπη, για γυναίκα ή άντρα, καψούρα κοινώς. Θέλω, λοιπόν, να σας πω μια πολύ μικρή ιστορία, χωρίς να σας κουράσω, απλά γιατί είναι κομμάτι μέσα από τη ζωή μου και πρέπει να το μάθετε.
Το τραγούδι αυτό είναι γραμμένο για το πρώτο παιδί που έφερα στον κόσμο, για τον γιο μου. Το οποίο παιδί μου το πήραν καιεγώείχα πέσει στα πατώματα και κάποια στιγμή έπρεπε να μάθω τι κάνει αυτό το παιδί, που είναι.
Ήμουν πολύ στενοχωρημένη. Στις έξι το πρωί γράψαμε αυτό το τραγούδι, το ‘Ποια θυσία’, που λέει το εξής:
‘Και θέλω να ‘ρθω να σ’ αρπάξω από την άλλη, να τη ρωτήσω με τα μάτια δακρυσμένα, με ποιο δικαίωμα σε πήρε από μένα και ποια θυσία έχει κάνει αυτή για εσένα’. Είναι η αλήθεια».
«Για 27 χρόνια ο γιος μου θεωρούσε ότι είμαστε ξαδέρφια»
Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η Άντζελα Δημητρίου αναφέρθηκε στη συγκινητική αυτή ιστορία.
Σε μια ιδιαίτεραη συναισθηματικά φορτισμένη συνέντευξή της στην εκπομπή Στούντιο 4, ηΆντζελα Δημητρίουαναφέρθηκε στο μεγάλο μυστικό που κουβαλούσε επί δεκαετίες και για τη στιγμή που αποφάσισε να αποκαλύψει στος γιο της Βαγγέλη πως ήταν η μητέρα του. Όχι η ξαδέρφη του όπως πίστευε για 27 χρόνια.
«Πάντα μέσα μου είχα ένα “αχ και ένα βαχ” αλλά ποτέ δεν το έλεγα προς τα έξω. Γιατί να μην έχω έναν άνθρωπο να με καταλαβαίνει, γιατί στη δουλειά μου να τρώω τόσο μπούλινγκ.Η δύναμή μου ήταν ότι κάποια στιγμή αυτό το παιδί έπρεπε να μάθει ποια είναι η μάνα του. Αυτό το παιδί από την κλινική έφυγε χωρίς τη μάνα του, πήγε σε άλλο σπίτι, υιοθετημένο. Τον πρόσεχα από μακριά πάντα, όλα τα χρόνια.
Όταν απολύθηκε και ήρθε και με βρήκε με τη γυναίκα του.Με είχε σαν ξαδέρφη του. Δεν ήξερε τίποτα!Ήθελα να του το πω γιατί η θεία μου έφυγε από καρκίνο. Όταν έφυγε, θεώρησα καλό να του πω όλη την ιστορία. Ότι ένα μικρό κοριτσάκι που το έλεγαν Αγγελική πήγε στην Κρήτη έγκυο, έμεινε ένα μήνα στην κλινική να το γυρίσει.Και αυτό το παιδάκι το λένε Βαγγέλη», είπε η Άντζελα Δημητρίου.
«Πιάνεται από την καρέκλα και μου λέει “Θέλω να μου πεις ποιος είναι ο πατέρας μου”. Τον πήρε τηλέφωνο, μίλησαν, τον πήγαμε μαζί στην εκκλησία όταν παντρεύτηκε. Του είπε “Δεν πρέπει να είσαι καλός άνθρωπος γιατί δεν εκτίμησες αυτή τη γυναίκα που με γέννησε”. Το υιοθέτησε η αδελφή της μητέρας μου. Νόμιζε ότι ο πατέρας του ήταν ο θείος μου.Αφού πέθανε η θεία μου, του είπα όλη την ιστορία.Τον πήγαμε στην εκκλησία μαζί με τον πατέρα του, κάναμε έναν πολύ ωραίο γάμο. Έχω δύο εγγόνια, η μία είναι 24 ετών και έχει το όνομά μου και ο εγγονός μου απολύθηκε από φαντάρος και είναι στην Γερμανία. Τους βλέπω όποτε μπορώ» πρόσθεσε.
«Όταν είπα την αλήθεια στον γιο μου, ένιωσα ότι έφυγε ένα βάρος από πάνω μου. Η μάνα μου δεν μπορούσε να το πει στον Βαγγέλη γιατί ένιωθε ενοχές.Από την άλλη, έπρεπε σαν καλή μάνα να του το πω.Απελευθερώθηκα!Η Όλγα στην αρχή είχε σοκαριστεί γιατί όλα τα χρόνια μου ζητούσε αδελφάκι και ξαφνικά της φέρνω ένα μεγάλο παιδί και να της πω ότι είναι αδέλφια. Το “Ποια θυσία” είναι γραμμένο για τον γιο μου. Και το “Δύο φωνές” είναι για την κόρη μου».
