Σαν κεραυνός εν αιθρία -αλλά για κάποιους αναμενόμενη καταιγίδα- έπεσε στην τοπική κοινωνία της Μακρυνείας, στηνΑιτωλοακαρνανία,η είδηση της εν ψυχρώ δολοφονίας του 50χρονου προέδρου της κοινότητας Λιθοβουνίου.
Μια τραγωδία που ξετυλίχθηκε το πρωί του Σαββάτου, μετατρέποντας μια ήσυχη αγροτική περιοχή σε σκηνικό αρχαίας τραγωδίας, με πρωταγωνιστές δύο άνδρες που κάποτε μοιράζονταν τα πάντα, μέχρι που το μίσος όπλισε τα χέρια τους.
Το ρεπορτάζ του MEGA για το έγκλημα στηνΑιτωλοακαρνανία:
Το θύμα, ο Κώστας Αλεξανδρής, ήταν μια φιγούρα γνωστή και αγαπητή στην περιοχή. Πατέρας ενός 12χρονου αγοριού και άνθρωπος της προσφοράς, όπως λένε όσοι τον γνώριζαν, είχε εκλεγεί πρόεδρος της κοινότητας και φρόντιζε για τα κοινά. Όμως, πίσω από τη δημόσια εικόνα, σιγόβραζε μια προσωπική κόλαση.
Ο θύτης, ένας 44χρονος συγχωριανός του, δεν ήταν κάποιος ξένος. Ήταν ο άλλοτε «αδελφικός» του φίλος, ο άνθρωπος που έμπαινε στο σπίτι του, μέχρι που μια γυναίκα -η «πέτρα του σκανδάλου» σύμφωνα με τις μαρτυρίες- μπήκε ανάμεσά τους, διαλύοντας φιλίες ετών και σπέρνοντας τον όλεθρο.
Έγκλημα στηνΑιτωλοακαρνανία: Το μοιραίο ραντεβού
Το πρωινό της 17ης Ιανουαρίου δεν προμήνυε το κακό. Ο 50χρονος έπινε τον καφέ του στο χωριό, όταν αντίκρισε το αυτοκίνητο του 44χρονου να περνά.
Κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς πέρασε από το μυαλό του εκείνη τη στιγμή, αλλά μπήκε στο δικό του όχημα και τον ακολούθησε. Η συνάντησή τους στην ερημική τοποθεσία «Αρβανίτης», λίγο έξω από το χωριό, έμελλε να είναι και η τελευταία.
Εκεί, σε έναν δρόμο που δεν είχε μάρτυρες, γράφτηκε ο επίλογος. Τρεις πυροβολισμοί από κυνηγετική καραμπίνα έσπασαν τη σιωπή. Ο δράστης, όπως ομολόγησε αργότερα με κυνικότητα στους αστυνομικούς, δεν δίστασε. «Τον πρόλαβα. Αν δεν το έκανα εγώ, θα το έκανε εκείνος», φέρεται να είπε, υποστηρίζοντας πως είδε το θύμα να τον σημαδεύει.
Πράγματι, στο αυτοκίνητο του νεκρού βρέθηκε επίσης ένα όπλο, στοιχείο που επιβεβαιώνει πως και οι δύο άνδρες κυκλοφορούσαν πλέον οπλισμένοι, έτοιμοι για το τελικό ξεκαθάρισμα.
Για μια κοινότητα που θρηνεί έναν δικό της άνθρωπο, το «γιατί» έχει πλέον μικρή σημασία
Οι κάτοικοι του Λιθοβουνίου είναι σοκαρισμένοι, αλλά όχι τελείως ξαφνιασμένοι. Στα καφενεία και στις αυλές, η ιστορία της διαμάχης τους ήταν κοινό μυστικό. Μιλούν για μια παράνομη σχέση που διήρκησε καιρό, για τη σύζυγο που έφυγε και ξαναγύρισε, και για έναν εγωισμό που πληγώθηκε ανεπανόρθωτα. «Φοβόμασταν ότι θα αλληλοσκοτωθούν», ψιθυρίζουν τώρα οι γείτονες.
Η ένταση ανάμεσά τους ήταν ηλεκτρισμένη εδώ και μήνες. Απειλές, μισόλογα και άγριες ματιές είχαν αντικαταστήσει τα γέλια και τις κοινές παρέες του παρελθόντος.
Ο δράστης, μετά την πράξη του, δεν προσπάθησε να διαφύγει. Κάλεσε τις αρχές και παραδόθηκε, παραδεχόμενος το έγκλημα, αλλά επικαλούμενος άμυνα. Τώρα, η δικαιοσύνη καλείται να ξετυλίξει το κουβάρι αυτής της αιματηρής ιστορίας.
Όμως, για το 12χρονο παιδί που έμεινε ορφανό και για μια κοινότητα που θρηνεί έναν δικό της άνθρωπο, το «γιατί» έχει πλέον μικρή σημασία. Το κακό έγινε, και όπως λένε οι γέροντες του χωριού, όταν το πάθος τυφλώνει τη λογική, το τέλος είναι πάντα γραμμένο με αίμα.
