O Μιχάλης Οικονόμου βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή της ΕΡΤ «Μαμά -δες», όπου και μίλησε με τρυφερότητα για το πώς αντιλαμβάνεται τη γονεϊκότητα.
Πιο συγκεκριμένα, ο ηθοποιός αναφέρθηκε στο κομμάτι της πατρότητας και σε μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του: την υιοθεσία του αγαπημένου του γιου, τον οποίο μοιράζεται με τον συνάδελφο και σύντροφο του, Γιώργο Μακρή.
«Είμαστε δικοί του, είναι δικό μας»
Ο Μιχάλης Οικονόμου εξομολογήθηκε πως «την πατρότητα δεν θα μπορούσα ποτέ να την φανταστώ όπως πραγματικά είναι γιατί δεν είναι ένα πράγμα. Είναι κάτι που αλλάζει, μεταλλάσσεται σε κάθε δεδομένη ηλικία του παιδιού [σου], είναι εντελώς διαφορετικές οι προκλήσεις. Τώρα, που είναι επτά χρονών ο μικρός, έχω αρχίσει και ξεχνάω ποιες ήταν οι πρώτες προκλήσεις που είχαμε όταν ήρθε στο σπίτι, όταν ήταν μωρό».
»Η πρώτη φορά που τον είδα, όταν τον πήραμε από το ίδρυμα, μέσα σε ένα πράσινο λίκνο, ήταν από τις πιο συνταρακτικές στιγμές στη ζωή μου. ‘Τώρα αυτό το παιδί είναι δικό μας, είμαστε δικοί του και θα συμπορευτούμε μαζί’ σκεφτόμουν. [Νομίζω] το ίδιο βράδυ, που κάπως αρχίσαμε να μοιράζουμε το ποιος θα σηκωθεί να τον ταϊσει και να αλλάξει την πάνα, εκεί ήταν που μείναμε ενώπιος ενωπίω», συνέχισε.
«Αυτό που ένιωσα όμως, πέρα από τον δικό μου έλεγχο, ήταν να αλλάζει ουσιαστικά κάτι μέσα μου. Να εκκρίνονται καινούργια πράγματα που κάπου ήταν κρυμμένα και περίμεναν να εμφανιστούν. Είναι αυτό το πατρικό φίλτρο που γεννιέται σε κάθε άνθρωπο, είτε είναι βιολογικός γονιός είτε όχι και αυτό που δημιουργεί την πραγματική σύνδεση με το παιδί. Αυτό που λέμε αγάπη», κατέληξε ο Μιχάλης Οικονόμου.
«Μας ήρθε ένα δώρο»
Σε παλαιότερη συνέντευξή του στην ΕΡΤ, ο Μιχάλης Οικονόμου είχε αναφερθεί στο πώς πήραν την απόφαση να υιοθετήσουν παιδί με τον σύντροφό του.
«Η σκέψη να αποκτήσουμε οικογένεια μας ήρθε ένα μήνα πριν γεννηθεί το παιδί. Εμάς το παιδί μας ήρθε εντελώς διαφορετικά, σε αντίθεση με άλλα ζευγάρια που είτε υιοθετούν, είτε βρίσκουν παρένθετη μητέρα. Εμάς ήρθε από ένα συγγενικό πρόσωπο .Επειδή ήταν μονόδρομος το παιδί να πήγαινε σε κάποιο ίδρυμα, έπρεπε να πάρουμε μια γρήγορα απόφαση να δούμε αν θα το κυνηγήσουμε εμείς, με τη βοήθεια βέβαια της συγγένειας με αυτό το πρόσωπο, αν δεν υπήρχε θα ήταν πολύ δύσκολο. Μας ήρθε ένα δώρο και κοιταχτήκαμε στα μάτια και μπήκαμε στη διαδικασία να κινήσουμε όλο αυτό το ζήτημα, μέχρι τότε όμως δεν το είχαμε σκεφτεί ποτέ».
