Snapshot
- Οι σωσίες σώματος στην κινηματογραφική βιομηχανία αντικαθιστούν τους πρωταγωνιστές σε σκηνές που απαιτούν ειδικές δεξιότητες ή όταν οι ηθοποιοί δεν επιθυμούν να συμμετάσχουν, όπως σε ερωτικές σκηνές.
- Ο Πέρσι Μπελ, σωσίας του Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, «έχτισε» τους χαρακτήρες που υποδύθηκε και συνέβαλε στην επιτυχία της ταινίας «Sinners».
- Η Σέλεϊ Μισέλ ήταν το σώμα της Τζούλια Ρόμπερτς στην ταινία «Pretty Woman» και ίδρυσε πρακτορείο για σωσίες.
- Ο πιανίστας Φίλιπ Φόρτενμπερι ντουμπλάρει τα χέρια του Μάικλ Ντάγκλας στην ταινία «Behind the Candelabra», επιτυγχάνοντας ακριβή συγχρονισμό με το soundtrack
- Η Φλικ Μάιλς ήταν σωσίας της Έμα Γουότσον στις ταινίες Χάρι Πότερ λόγω περιορισμών στην εργασία ανήλικων ηθοποιών, ενώ η Ελίζαμπεθ Μπάρμπουρ ήταν μοντέλο χεριών για την Άντι ΜακΝτάουελ σε διαφημίσεις
Snapshot powered by AI
Εκτός από τους κασκαντέρ υπάρχουν και πολλοί άλλοι σωσίες των πρωταγωνιστών στο Χόλιγουντ που εργάζονται στην κινηματογραφική βιομηχανία και αποτελούν σημαντικούς συντελεστές στην παραγωγή μιας ταινίας.
Όπως για παράδειγμα όταν ένας ηθοποιός δεν θέλει να γυρίσει μια ερωτική σκηνή ή δεν διαθέτει τις απαραίτητες δεξιότητες για να δείξει τον χαρακτήρα του να παίζει ένα μουσικό όργανο ή να οδηγεί ένα αυτοκίνητο. Σε πρόσφατο ρεπορτάζ του Guardian, έξι body doubles (σωσίες σώματος) μίλησαν για την κρυφή τους ζωή στην μεγάλη οθόνη.
Ο δίδυμος του Μάικλ Μπ. Τζόρνταν
Μέχρι πρόσφατα, ο 35χρονος Πέρσι Μπελ ήταν ένας ελάχιστα γνωστός ηθοποιός που ζούσε στο Νάσβιλ του Τενεσί, ο οποίος όλως τυχαίως είχε ακριβώς το ίδιο ύψος και σωματότυπο με τον βραβευμένο με Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου Μάικλ Μπ. Τζόρνταν. Το 2024, έπεσε πάνω σε μια ανακοίνωση για κάστινγκ, για μια ταινία που αποδείχτηκε ότι ήταν το «Sinners» του Ράιαν Κούγκλερ. Στην ταινία, ο Τζόρνταν υποδύεται τους δίδυμους αδελφούς Σμόουκ και Στακ, οι οποίοι συχνά εμφανίζονται μαζί στην οθόνη, απαιτώντας έναν σωσία για να «παίξει» τον άλλο δίδυμο.
Ο Μπελ δεν είχε εργαστεί ποτέ ξανά ως σωσίας. Ο ίδιος αναφέρει ότι η εμπειρία ήταν λίγο πιο αυστηρή από τους κανονικούς ρόλους υποκριτικής, καθώς είχε να κάνει περισσότερο με την ευθυγράμμιση των κινήσεών του με αυτές του Τζόρνταν, παρά με το χτίσιμο του δικού του χαρακτήρα. Παρόλα αυτά, σκέφτηκε βαθιά πώς θα έπαιζε τον Σμόουκ και τον Στακ, φτιάχνοντας μάλιστα playlists και για τους δύο χαρακτήρες ώστε να τον βοηθήσουν να ενσαρκώσει τον κάθε ρόλο. Είναι αστείο, αλλά ένα από τα τραγούδια που είχε στη λίστα του για τον Στακ, αποδείχτηκε ότι ήταν ένα τραγούδι που χρησιμοποιούσε και ο Τζόρνταν για να μπει στο πετσί του ρόλου. «Είμαστε πολύ παρόμοιοι σε ορισμένες πτυχές», λέει. «Γι’ αυτό η χημεία ήταν τόσο καλή».
Αν και ο Μπελ μπορεί να αναγνωρίσει τη δική του πλάτη, το προφίλ ή ολόκληρο το σώμα του όταν βλέπει τον Σμόουκ και τον Στακ στην οθόνη, καθώς το πρόσωπό του αντικαταστάθηκε με του Τζόρνταν στο post-production, δεν ανησυχεί ιδιαίτερα που οι περισσότεροι θεατές δεν θα το καταλάβουν. «Πρέπει να ξέρεις τον ρόλο σου», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Ο δικός μου ήταν να βοηθήσω στη διευκόλυνση και τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος για τον Μάικλ και όλους τους άλλους γύρω μου, ώστε να αποδώσουν στο υψηλότερο επίπεδο». Η τόσο στενή συνεργασία με τον Τζόρνταν και τον σκηνοθέτη Ράιαν Κούγκλερ του παρείχε μια πολύ καλή εικόνα για τον επαγγελματισμό και την υψηλού επιπέδου εκτέλεση της τέχνης της υποκριτικής.
Ήταν ιδιαίτερα ικανοποιητικό, προσθέτει, το να αποτελεί μέρος ενός project που πηγαίνει τόσο καλά, αφού ο Τζόρνταν κέρδισε το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου. Το να είναι μέρος της ιστορίας δεν είναι κάτι που ήξερε ότι θα έκανε όταν υπέγραψε για τον ρόλο. «Ορισμένα πρωινά, ξυπνάω και βλέπω ένα άρθρο… Είμαι σε φάση: “Αυτό είναι τρελό!”» λέει.
Τα πόδια της Τζούλια Ρόμπερτς
Πολλοί γνωρίζουν την αφίσα του «Pretty Woman», με τους πρωταγωνιστές Ρίτσαρντ Γκιρ και Τζούλια Ρόμπερτς πλάτη με πλάτη. Εκτός από το ότι δεν είναι εξ ολοκλήρου η Ρόμπερτς σε αυτή την εικόνα. Είναι το πρόσωπό της, αλλά το σώμα ανήκει στη Σέλεϊ Μισέλ. Η Μισέλ έκανε επίσης όλες τις ερωτικές σκηνές για τον χαρακτήρα της Ρόμπερτς, τη Βίβιαν, στην ταινία του 1990. «Ήθελαν να έχει πιο καμπυλωτά πόδια», λέει η Μισέλ. «Αυτό είχε στο μυαλό του ο σκηνοθέτης, Γκάρι Μάρσαλ».
Αφού μαθεύτηκε ότι ήταν «το σώμα» στο Pretty Woman, η Μισέλ έκλεισε και άλλους ρόλους, αντικαθιστώντας την Αν Άρτσερ, την Κάντις Μπέργκεν, τη Σον Γιανγκ και άλλες πρωταγωνίστριες. Το σώμα της έγινε διάσημο. «Ασφάλισα τα πόδια μου για ένα εκατομμύριο δολάρια στους Lloyd’s του Λονδίνου», λέει. Μερικές φορές την καλούσαν για να κάνει μια σκηνή πιο σέξι. Άλλες φορές ήταν για πρακτικούς λόγους, όπως όταν η Γιανγκ ήταν έγκυος την περίοδο που την ντουμπλάριζε. Άλλες φορές ήταν επειδή οι ηθοποιοί ένιωθαν άβολα να δείξουν ορισμένα μέρη του σώματός τους ή να παίξουν σε ερωτικές σκηνές.
Το να είσαι σωσίας σώματος είναι κάπως μηχανικό, εξηγεί η Μισέλ. «Συνήθως έχουν τους ηθοποιούς και πρόκειται να φιληθούν και τότε λένε: “Cut, βάλτε τον σωσία σώματος.” Οπότε το πιάνεις από εκεί», αναφέρει.
Υπήρξαν φορές που ένιωσε άβολα στο πλατό. Αφού έφτανε στη δουλειά για να παίξει μια ερωτική σκηνή, ξαφνικά εμφανίζονταν 50 άτομα από το συνεργείο και όλοι ήθελαν να παρακολουθήσουν. Οπότε, όπως λέει, πάντα ζητούσε να κλείσουν το πλατό μόνο για τους ανθρώπους που έπρεπε να είναι εκεί. Περιστασιακά, οι κινηματογραφιστές δεν έλεγαν στον πρωταγωνιστή τους ότι επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί σωσίας, κάτι που, σύμφωνα με τη Μισέλ, ήταν απάνθρωπο. «Έπρεπε να με κρύψουν σε ένα τρέιλερ», μακριά από τα βλέμματα, θυμάται. «Ήμουν σαν το σώμα που βγάζουν, σαν ένα δείπνο με κοτόπουλο. Ξέρετε… βγάλτε το στήθος, βγάλτε τους μηρούς, τα πόδια».
Το 1995, σε ηλικία 28 ετών, η Μισέλ ίδρυσε το δικό της πρακτορείο, το Body Doubles and Parts. Ένιωθε ότι η βιομηχανία δεν έδινε αρκετά εύσημα στους σωσίες, οπότε προσπάθησε να το αλλάξει αυτό, ασκώντας πιέσεις για να υπάρξει αναφορά στο καταστατικό του Σωματείου Ηθοποιών Οθόνης (SAG). Τελικά, εξασφάλισε τη συνδικαλιστική αναγνώριση και κατάφερε να πληρώνονται με το ημερομίσθιο του SAG, συν ένα επιπλέον μπόνους γυμνού αν απαιτούνταν ερωτικές σκηνές. «Μπορούσα να εξασφαλίσω σε ανθρώπους έως και 2.000 δολάρια την ημέρα γι’ αυτό», προσθέτει.
Τώρα, η Μισέλ αξιοποιεί στο έπακρο τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε η καριέρα της. Εργάζεται πάνω σε ένα βιβλίο με αποκαλύψεις και ένα ντοκιμαντέρ για τις εμπειρίες της ως σωσίας. Όσον αφορά το Χόλιγουντ, καταλήγει, «υποθέτω ότι παίρνεις ό,τι μπορείς να πάρεις».
Ο Μάικλ Ντάγκλας ως Gordon Gekko στην ταινία «Wall Street»
Τα χέρια του Μάικλ Ντάγκλας
«Είμαι ένας από εκείνους τους σπασίκλες πιανίστες που, όποτε βλέπω μια ταινία, θέλω να βεβαιώνομαι ότι αυτό που ακούω είναι αυτό που βλέπω», λέει ο πιανίστας και συνθέτης Φίλιπ Φόρτενμπερι, ο οποίος έχει ως βάση το Λας Βέγκας. Έτσι, όταν είχε την ευκαιρία να διασφαλίσει ότι αυτό θα συμβεί, παίζοντας τα χέρια του Λιμπεράτσε στη βιογραφική ταινία του Στίβεν Σόντερμπεργκ «Behind the Candelabra» το 2013, άρπαξε την ευκαιρία.
Ο Μάικλ Ντάγκλας είχε επιλεγεί για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Όταν ο Φόρτενμπερι εμφανίστηκε στο πλατό μέσω της σύστασης ενός φίλου, τα χέρια του θεωρήθηκαν αρκετά παρόμοια ώστε ο Σόντερμπεργκ να του ζητήσει να ξεκινήσει αμέσως δουλειά. Ο ίδιος θυμάται να λέει: «Περιμένετε ένα λεπτό… νομίζω ότι οι άνθρωποί σας πρέπει να μιλήσουν με τους δικούς μου ανθρώπους». Αλλά, επειδή δεν είχε δουλέψει ποτέ ξανά στον κινηματογράφο, προσθέτει: «Δεν είχα ανθρώπους. Οπότε έπρεπε να βρω κάποιους ανθρώπους για να κανονίσουν πραγματικά αυτό το θέμα».
Ο Φόρτενμπερι έκανε όλο το παίξιμο του πιάνου στην ταινία, με πλάνα των χεριών και της πλάτης του. Μια πράσινη οθόνη (green screen) τοποθετήθηκε πίσω από το κεφάλι του, ώστε το πρόσωπό του να μπορεί να αλλαχθεί με αυτό του Ντάγκλας σε ορισμένα πλάνα. Για λόγους συνέχειας, έπρεπε να φοράει ακριβώς το ίδιο σακάκι με τον Ντάγκλας, κάτι που απαιτούσε να αδυνατίσει λιγάκι, αφού ήταν ένα νούμερο μεγαλύτερος από τον ηθοποιό. Φορούσε επίσης τα τεράστια δαχτυλίδια του Λιμπεράτσε, τα οποία έπρεπε να κολληθούν στα χέρια του για να μην χτυπάνε πάνω στα πλήκτρα του πιάνου. «Πραγματικά θαυμάζω το γεγονός ότι ο Λιμπεράτσε φορούσε αυτά τα δαχτυλίδια και έπαιζε με αυτά», λέει. «Εγώ δεν τα αντέχω!»
Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να ευθυγραμμίσει το παίξιμό του με το soundtrack, καθώς τα κομμάτια δεν ήταν ηχογραφημένα ζωντανά. «Ήθελαν πραγματικά να είναι άψογο. Η πίεση ήταν μεγάλη», λέει ο Φόρτενμπερι. Συνολικά, του άρεσε που το έκανε, αλλά δεν του κόλλησε το μικρόβιο της υποκριτικής. «Ποτέ δεν θα γινόμουν ηθοποιός. Είναι έντονο, φίλε!»
Τα μαλλιά της Ρέιτσελ Βάις
Στη νέα σειρά του Netflix «Vladimir», η Ρέιτσελ Βάις υποδύεται μια καθηγήτρια πανεπιστημίου που κυνηγά έναν νεότερο άνδρα, ενώ ο σύζυγός της αντιμετωπίζει καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση στη δουλειά. Υπάρχουν αρκετές σκηνές σε αυτοκίνητο, αλλά επειδή η Βάις δεν είχε έγκυρο δίπλωμα οδήγησης στο Τορόντο, όπου γυρίστηκε η σειρά, μια ντόπια ηθοποιός, η Ζακλίν Λέβενθαλ, κλήθηκε να γίνει η σωσίας της.
Πλάνα από τα χέρια της στο τιμόνι και το πίσω μέρος του κεφαλιού της συνδυάστηκαν με υλικό της Βάις να εκτελεί τις ίδιες σκηνές σε ένα πανομοιότυπο αυτοκίνητο που ρυμουλκούνταν. Από πίσω, τα μαλλιά της Βάις και της Λέβενθαλ έμοιαζαν τόσο πολύ που «ο κόσμος στο πλατό νόμιζε συνέχεια ότι ήμουν εκείνη».
«Το ντουμπλάρισμα είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να γνωρίσεις πραγματικά διάσημους, εκπληκτικούς ανθρώπους», λέει η Λέβενθαλ.
Δεν την πειράζει που οι θεατές δεν θα ξέρουν ότι είναι στο Vladimir. «Κάπως το λατρεύω», λέει. Της φαίνεται σαν ένα διασκεδαστικό μυστικό. Το μόνο πράγμα που δεν ήταν ευχάριστο, ήταν ότι διάλεξαν ένα αυτοκίνητο που δεν είχε κλιματισμό και έκανε αρκετή ζέστη.
Η πλάτη της Έμα Γουότσον
Σε ηλικία εννέα ετών, η Φλικ Μάιλς εντοπίστηκε μέσω του εξωσχολικού μαθήματος δράματος για να γίνει η «σκιά της Ερμιόνης», εμφανιζόμενη σε οποιοδήποτε πλάνο δεν απαιτούσε να φαίνεται το πρόσωπο της Έμα Γουότσον. Αυτό ήταν απαραίτητο για να προχωράει το πρόγραμμα των γυρισμάτων, καθώς, λόγω της βρετανικής εργατικής νομοθεσίας, οι ανήλικοι ηθοποιοί στις ταινίες Χάρι Πότερ μπορούσαν να εργάζονται μόνο λίγες ώρες κάθε μέρα. Η Μάιλς πιστεύει ότι το γεγονός πως είχε σχεδόν πανομοιότυπο χρώμα μαλλιών και σαγόνι με την Γουότσον, καθώς και παρόμοιο μέγεθος και σωματότυπο, της εξασφάλισε τη δουλειά. «Πολλά από αυτά που έκανα ήταν η Ερμιόνη να μιλάει στον Χάρι και τον Ρον», αναφέρει, με την κάμερα να κινηματογραφεί πάνω από τον ώμο της, ενώ ο Ντάνιελ Ράντκλιφ και ο Ρούπερτ Γκριντ έλεγαν τις ατάκες τους.
Σε μια περίπτωση, το πρόσωπο της Μάιλς εμφανίστηκε σε ένα κοντινό πλάνο. Ήταν στο «Χάρι Πότερ και η Κάμαρα με τα Μυστικά», όταν η Ερμιόνη μεταμορφώνεται εν μέρει σε γάτα. Η Γουότσον ήταν αλλεργική στην κόλλα που χρησιμοποιήθηκε στο μακιγιάζ της γάτας, οπότε το πρόσωπο που βλέπουμε στην ταινία είναι της Μάιλς. Αν και η Μάιλς απόλαυσε εκείνη τη στιγμή στα φώτα της δημοσιότητας, λέει ότι δεν ένιωσε ποτέ ζήλια για την Γουότσον. «Η Έμα είχε μεγάλη πίεση για να είναι αυτός ο αγαπημένος χαρακτήρας, και όλα τα πράγματα που συνοδεύουν τη φήμη», σημειώνει. «Εγώ απλά το απόλαυσα ως παιδί με μηδενική πίεση ή προσδοκία από εμένα».
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, η Μάιλς και οι άλλοι σωσίες δεν αντιμετωπίζονταν διαφορετικά από τους ηθοποιούς. «Ήμασταν όλοι παιδιά που δουλεύαμε στις ταινίες», λέει, οπότε δεν υπήρχε η αίσθηση ιεραρχίας που θα μπορούσε να νιώσει ένας ενήλικος σωσίας σώματος. «Η Έμα ήταν υπέροχη. Ήμασταν πολύ δεμένες, ειδικά επειδή, στις προηγούμενες ταινίες, το καστ ήταν αρκετά ανδροκρατούμενο». Η Μάιλς και η Γουότσον ήταν συχνά τα μόνα κορίτσια στο πλατό.
Η Μάιλς γελάει με τον τρόπο που η ίδια και τα άλλα παιδιά αλληλεπιδρούσαν με τους ενήλικους ηθοποιούς της A-list στις ταινίες. «Ως παιδί, δεν έχεις ιδέα με ποιον συνεργάζεσαι», λέει. Τα ονόματα Μάγκι Σμιθ και Μάικλ Γκάμπον δεν σήμαιναν τίποτα γι’ αυτήν τότε. Όλη η εμπειρία ήταν κάπως σαν το σχολείο, σύμφωνα με τη Μάιλς. «Ήμασταν απλά παιδιά που κάναμε πολλές σαχλαμάρες», εξηγεί. Και, φυσικά, όλοι ήταν τσιμπημένοι με όλους, αν και δεν αποκαλύπτει ποιος ήταν ο δικός της αγαπημένος.
Μετά από τρεις ταινίες, η Μάιλς αποφάσισε να κρεμάσει τις ρόμπες του Χόγκουαρτς και να ολοκληρώσει τη θητεία της ως σωσίας σώματος. Μέχρι τότε, ήταν έτοιμη να έχει «λίγη κανονικότητα πίσω», αντί να περνάει τον περισσότερο χρόνο της σε ένα κινηματογραφικό πλατό και να δέχεται ιδιαίτερα μαθήματα αντί να πηγαίνει σε ένα συμβατικό σχολείο.
Σήμερα, στα 35 της, δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με τον κόσμο του κινηματογράφου, αφού εργάζεται ως δημοσιογράφος, αν και από το 2020 μοιράζεται ιστορίες από τα πλατό του Πότερ μέσω του Instagram και του podcast της, το Behind the Wand. Το Χάρι Πότερ ήταν καταπληκτικό που συμμετείχα, αναφέρει, αλλά η δουλειά στον κινηματογράφο ήταν «πάρα πολύ σκληρή δουλειά» για να τη σκεφτεί ως μακροπρόθεσμη καριέρα. «Χρειάζομαι περισσότερο 9 με 5!» προσθέτει.
Τα χέρια της Άντι ΜακΝτάουελ
Η Άντι ΜακΝτάουελ είναι το πρόσωπο της L’Oréal εδώ και 40 χρόνια, αλλά δεν είναι τα χέρια της. Η Ελίζαμπεθ Μπάρμπουρ, μια 69χρονη σήμερα δικηγόρος, εργαζόταν ως μοντέλο χεριών τη δεκαετία του 1980 όταν κλήθηκε να κάνει μια τηλεοπτική διαφήμιση με την ΜακΝτάουελ.
Αυτή είναι μια σχετικά κοινή πρακτική στη βιομηχανία της διαφήμισης, επειδή οι ηθοποιοί μπορεί να μην έχουν τα χέρια ενός μοντέλου χεριών, με τα μακριά, χαριτωμένα δάχτυλα, εξηγεί η Μπάρμπουρ. Να σημειωθεί ότι είχε επίσης ντουμπλάρει την Ιζαμπέλα Ροσελίνι, όταν η Ιταλίδα ηθοποιός ήταν το πρόσωπο της Lancôme. Όταν η Μπάρμπουρ εργαζόταν ως μοντέλο χεριών, φορούσε πάντα γάντια μέχρι τους αγκώνες και δεν μαγείρευε ούτε ασχολούνταν με την κηπουρική ποτέ, έτσι ώστε το δέρμα στα χέρια της να παραμένει αψεγάδιαστο.
Τα μοντέλα χεριών εργάζονται σε κοντινή απόσταση από τους ηθοποιούς, απλώνοντας για παράδειγμα κρέμα προσώπου στα μάγουλά τους. «Είσαι ακριβώς ο ένας πάνω στον άλλον», αναφέρει. Το να είναι τόσο κοντά στην ΜακΝτάουελ δεν ήταν πρόβλημα για την Μπάρμπουρ, αφού όπως λέει «είναι απλά ένας ακόμα άνθρωπος, σωστά;», αλλά παραδέχεται ότι ένιωσε να επισκιάζεται λίγο από εκείνη.
Το απελευθερωτικό στο να είναι μοντέλο χεριών ήταν ότι ήξερε πως δεν επρόκειτο να βρεθεί στο επίκεντρο της προσοχής. Και παρόλο που το μόντελινγκ χεριών δεν ήταν κάτι που η Μπάρμπουρ ήθελε να κάνει για πάντα, ομολογεί ότι «τα χρήματα ήταν τόσο καλά». Ήταν μια σπουδαία εμπειρία, καταλήγει.
