Η SpaceX ολοκλήρωσε στις 26 και 27 Οκτωβρίου 2026 τις τελευταίες στατικές δοκιμές πριν από την Πτήση 15 (Flight 15) του Starship, μία αποστολή που ο Elon Musk έχει περιγράψει ως προσπάθεια για το πρώτο διπλό «πιάσιμο» στην ιστορία του προγράμματος: ταυτόχρονη ανάκτηση και του επάνω σταδίου (Ship) και του διαστημικού πυραύλου πρώτου σταδίου Super Heavy από τους βραχίονες του πύργου εκτόξευσης. Η εκτόξευση παραμένει στοχευμένη για κάποια στιγμή τον Νοέμβριο του 2026, χωρίς ακόμη επίσημη ημερομηνία.
Δύο στατικές δοκιμές μέσα σε 48 ώρες
Το επάνω στάδιο Ship 42 πέρασε δύο στατικές δοκιμές ανάφλεξης χωρίς απεκτόξευση: την Δευτέρα 26 Οκτωβρίου άναψαν έξι κινητήρες Raptor για πλήρη διάρκεια καύσης, ενώ την επόμενη μέρα ακολούθησε δοκιμή με έναν μόνο κινητήρα, προσομοιώνοντας την καύση αποτροχιασμού (deorbit burn) που θα χρειαστεί το σκάφος κατά την επιστροφή του στην ατμόσφαιρα. Η SpaceX ανακοίνωσε την ολοκλήρωση των δοκιμών στις 28 Οκτωβρίου με ανάρτηση που έγραφε απλά «Ship 42 static fires complete». Λίγες μέρες πριν, ο Booster 22, το πρώτο στάδιο Super Heavy της ίδιας πτήσης, είχε ολοκληρώσει δική του στατική δοκιμή με ανάφλεξη και των 33 κινητήρων του —όλων όσων φέρει ο πύραυλος— επιβεβαιώνοντας ότι το όχημα είναι έτοιμο να μπει στη σειρά για εκτόξευση.
Τι άλλαξε μετά την Πτήση 14
Η προηγούμενη αποστολή, η Πτήση 14 στις 28 Σεπτεμβρίου 2026, ήταν η πρώτη πλήρως επιτυχημένη τροχιακή πτήση του Starship: το όχημα έφτασε σε τροχιά της Γης και απελευθέρωσε 26 δορυφόρους Starlink V3, το πρώτο πραγματικό λειτουργικό φορτίο που μεταφέρθηκε ποτέ με Starship, εκτελώντας επιτυχημένα καύση εισαγωγής σε τροχιά και μετέπειτα καύση αποτροχιασμού. Ένας από τους έξι κινητήρες Raptor του επάνω σταδίου σταμάτησε πρόωρα κατά την ανάβαση, με τους υπόλοιπους να αναπληρώνουν την ισχύ και να οδηγούν σε συντομότερη τροχιακή πτήση από την προγραμματισμένη. Κανένα από τα δύο στάδια δεν ανακτήθηκε εκείνη τη φορά: ο Super Heavy προσεδαφίστηκε ελεγχόμενα στον Κόλπο του Μεξικού και το Ship προσγειώθηκε σε καθορισμένη περιοχή του Ειρηνικού, με τη SpaceX να καταγράφει και τα δύο οχήματα ως αναλώσιμα.
Γιατί η διπλή ανάκτηση είναι το μεγάλο στοίχημα
Η SpaceX έχει ήδη «πιάσει» τον Super Heavy με τους μηχανικούς βραχίονες του πύργου εκτόξευσης σε τρεις προηγούμενες δοκιμαστικές πτήσεις, αλλά το επάνω στάδιο Ship δεν έχει ανακτηθεί ποτέ με αυτόν τον τρόπο. Για να συμβεί αυτό, το όχημα πρέπει πρώτα να επιβραδύνει από ταχύτητα τροχιάς μέσα στην ατμόσφαιρα χρησιμοποιώντας τα θερμοπροστατευτικά κεραμικά πλακίδια και τα κινούμενα πτερύγια ελέγχου του, και στη συνέχεια να επανεκκινήσει τους κινητήρες Raptor για τον τελικό ελιγμό προσέγγισης και σύλληψης από τον πύργο. Η έκδοση Block 3 του Starship, στην οποία ανήκουν το Ship 42 και ο Booster 22, φέρει αλλαγές στις διεπαφές σύλληψης, στο προωθητικό σύστημα και στα συστήματα ελέγχου, ειδικά σχεδιασμένες να υποστηρίξουν αυτή την ανάκτηση και την επαναχρησιμοποίηση. Η επιτυχία της διπλής σύλληψης εξαρτάται ακόμη από την έγκριση της αμερικανικής ομοσπονδιακής αρχής αεροπορίας (FAA), η οποία δεν έχει επιβεβαιωθεί δημόσια. Αν όλα πάνε καλά, η SpaceX θεωρεί ότι η ταυτόχρονη ανάκτηση και των δύο σταδίων θα γίνει ο κανόνας στις μελλοντικές επιχειρησιακές πτήσεις, μειώνοντας σημαντικά τον χρόνο προετοιμασίας ανάμεσα σε διαδοχικές εκτοξεύσεις. Ο Musk έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο το ίδιο όχημα (ή μέρη του) να επανέλθει σε πτήση ήδη στην Πτήση 16, εφόσον η ανάκτηση, η επιθεώρηση και οι απαραίτητες επισκευές το επιτρέψουν· δεν υπάρχει, ωστόσο, καμία επίσημη δέσμευση προς αυτή την κατεύθυνση.
Η οπτική του Pulse of Greece
Το ενδιαφέρον στην Πτήση 15 δεν είναι μόνο το οπτικό θέαμα μιας ταυτόχρονης διπλής σύλληψης —κάτι που, αν πετύχει, θα είναι από τις πιο εντυπωσιακές στιγμές στην ιστορία της διαστημικής πτήσης. Είναι το τι σημαίνει αυτή η δοκιμή για το οικονομικό μοντέλο πίσω από το Starship συνολικά. Η SpaceX δεν χτίζει απλά έναν ακόμη πύραυλο μεγάλης χωρητικότητας, αλλά ένα σύστημα όπου η πλήρης επαναχρησιμοποίηση και των δύο σταδίων, σε διάστημα ωρών και όχι μηνών, είναι η προϋπόθεση για να γίνουν εφικτές συχνές εκτοξεύσεις φθηνού κόστους —κάτι κρίσιμο όχι μόνο για τους δορυφόρους Starlink, αλλά και για την επάνδρωτη αποστολή στη Σελήνη μέσω του προγράμματος Artemis, όπου το Starship HLS έχει ήδη κεντρικό ρόλο. Η πρόοδος από την Πτήση 14, που απέδειξε ότι το όχημα μπορεί να φτάσει επιχειρησιακά σε τροχιά και να παραδώσει πραγματικό φορτίο, στην Πτήση 15, που επιχειρεί να αποδείξει ότι μπορεί επίσης να επιστρέψει ακέραιο, είναι ακριβώς το βήμα που θα κρίνει αν το Starship παραμένει εντυπωσιακό πείραμα ή γίνεται πραγματικά το όχημα-εργαλείο μιας νέας δεκαετίας διαστημικών αποστολών. Η εξάρτηση από την έγκριση της FAA υπενθυμίζει, ωστόσο, ότι ο κανονιστικός χρόνος παραμένει εξίσου σημαντική μεταβλητή με τον τεχνικό.


