Η Space Systems Command, ο μεγαλύτερος βραχίονας προμηθειών της αμερικανικής Space Force, άνοιξε επίσημα τη συζήτηση για ένα τρίτο κοσμοδρόμιο βαρέος και υπερβαρέος φορτίου στις Ηνωμένες Πολιτείες, με στόχο να είναι λειτουργικό έως το 2030. Ο επικεφαλής της υπηρεσίας, υποστράτηγος Philip Garrant, μίλησε στις 21 Οκτωβρίου 2026 σε δημοσιογράφους στο συνέδριο Space Industry Days της AFCEA, περιγράφοντας τον στόχο ως «φιλόδοξο» αλλά αναγκαίο. «Χρειαζόμαστε αυτή τη δυνατότητα έως το 2030, αλλά είμαι και πραγματιστής», είπε χαρακτηριστικά.
Γιατί το Cape Canaveral και το Vandenberg δεν αρκούν πια
Η Space Force εκτοξεύει σήμερα κρατικές και εμπορικές αποστολές σχεδόν αποκλειστικά από δύο σημεία: το Cape Canaveral στη Φλόριντα και τη Βάση Vandenberg στην Καλιφόρνια. Και οι δύο, σύμφωνα με τον Garrant, αναμένεται να «τελειώσουν τον χώρο τους» τα επόμενα χρόνια, καθώς ο ρυθμός εκτοξεύσεων —κρατικών και κυρίως εμπορικών— αυξάνεται απότομα. Ο υπουργός της Πολεμικής Αεροπορίας Troy Meink είχε ήδη επισημάνει τον Μάιο ότι η υπηρεσία θα χρειαστεί τρίτο σημείο, επικαλούμενος λόγους ανθεκτικότητας (resiliency) και τον περιορισμένο χώρο στο Cape, με έμφαση σε μια νέα θέση ικανή να εξυπηρετήσει βαρείς και υπερβαρείς πυραύλους.
Οι επιλογές στο τραπέζι: ομοσπονδιακή γη, εμπορικά γήπεδα, συμπράξεις
Η Space Force δεν έχει ακόμη επιλέξει τοποθεσία ούτε μέθοδο απόκτησης γης. Ο Garrant περιέγραψε τρεις βασικές κατευθύνσεις υπό εξέταση —αγορά ή μίσθωση ομοσπονδιακής γης, χρήση εμπορικού οικοπέδου, ή σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα— τονίζοντας ότι καθεμία έχει δικά της αντισταθμίσματα (trade-offs) και καμία δεν έχει αποκλειστεί. Η υπηρεσία συγκρότησε πρόσφατα ομάδα επιχειρησιακού σχεδιασμού για να εξετάσει τι ακριβώς θα απαιτούσε ένα τέτοιο εγχείρημα, με τις πρώτες ιδέες να προωθούνται για σχόλια σε στελέχη της NASA, της National Reconnaissance Office και της ίδιας της Space Force. Παράλληλα, η FAA είχε δημοσιεύσει στις 25 Αυγούστου αίτημα πληροφοριών (RFI) στο Federal Register, ζητώντας στοιχεία για γεωγραφία, υποδομές μεταφοράς, κόστος κατασκευής, περιβαλλοντικές επιπτώσεις και ενσωμάτωση στον εναέριο χώρο· η προθεσμία σχολίων της διαβούλευσης έκλεισε στις 26 Οκτωβρίου.
Το πλαίσιο: έως 1.000 εκτοξεύσεις τον χρόνο μέχρι το 2030
Η συζήτηση για τρίτο κοσμοδρόμιο δεν γίνεται σε κενό. Μια ενημέρωση της εθνικής πολιτικής διαστημικών μεταφορών (National Space Transportation Policy) που υπέγραψε τον Αύγουστο ο Λευκός Οίκος προβλέπει ότι οι αμερικανικές εκτοξεύσεις θα μπορούσαν να φτάσουν τις 1.000 τον χρόνο έως το 2030 —περίπου πενταπλάσιος αριθμός σε σχέση με το 2025— και αναθέτει στο Υπουργείο Άμυνας, στο Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας και στη NASA να διερευνήσουν κατασκευή νέων υποδομών σε ομοσπονδιακή γη. Μέχρι να προχωρήσει ένα νέο, τρίτο σημείο, η Space Force ενισχύει τους δεσμούς της με υπάρχοντα εμπορικά κοσμοδρόμια, όπως το Mid-Atlantic Regional Spaceport στη νήσο Wallops της Βιρτζίνια και το Pacific Spaceport Complex στην Αλάσκα, ενώ επενδύει παράλληλα και στα δύο υπάρχοντα σημεία: το Κογκρέσο είχε ήδη εγκρίνει 1,3 δισ. δολάρια το 2024 για αναβαθμίσεις τύπου «Spaceport of the Future» έως το 2028, και η Space Force σχεδιάζει να ζητήσει επιπλέον κονδύλια στον προϋπολογισμό του οικονομικού έτους 2028 για νέες εξέδρες, υποδομές υποστήριξης, δρόμους, γέφυρες και καλύτερη πρόσβαση σε καύσιμα και νερό, με σχέδια επέκτασης και στα λιμάνια και των δύο βάσεων.
Η οπτική του Pulse of Greece
Το ενδιαφέρον στην ανακοίνωση του Garrant δεν είναι μια συγκεκριμένη τοποθεσία —καμία δεν υπάρχει ακόμη— αλλά η παραδοχή ότι η υποδομή εκτοξεύσεων στις ΗΠΑ έχει αρχίσει να λειτουργεί ως το πραγματικό στενό σημείο (bottleneck) της διαστημικής βιομηχανίας, όχι η τεχνολογία των πυραύλων. Όταν μια κυβερνητική πολιτική μιλάει για πενταπλασιασμό των ετήσιων εκτοξεύσεων μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια, το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος θα χτίσει τον επόμενο πύραυλο, αλλά πού θα υπάρχει έδαφος, εναέριος χώρος και πολιτική αποδοχή για να απογειωθεί. Η επιλογή της Space Force να ανοίξει δημόσια τη συζήτηση, χωρίς ακόμη απάντηση, δείχνει ότι ο σχεδιασμός υποδομών μπαίνει πλέον στο ίδιο χρονοδιάγραμμα πίεσης με τα ίδια τα προγράμματα Starship, New Glenn και Artemis που θα τον χρησιμοποιήσουν.
